SHARE

Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Ρένος Δημητριάδης στην εκπομπή «Όλα Μάλε».

Για τα πρώτα του χρόνια στο χώρο του ποδοσφαίρου:

«Δεν μας χαρίστηκε κανένας. Ξεκίνησα από τον Εθνικό Άσσιας, το χωριό της μητέρας μου, από τις ακαδημίες. Στα 15 μου χρόνια έπαιξα στην πρώτη ομάδα. Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν στην Ορμήδια σε ηλικία 15 ετών και σκόραρα. Ξεκίνησα σέντερ φορ. Ήρθε μια πρόταση από τον Ολυμπιακό στη συνέχεια, με προσέγγισε ο Νίκος Μαυρής και μου είπε θα γίνονταν κάποια δοκιμαστικά. Στα πρώτα δέκα λεπτά σκόραρα δυο γκολ με ανάποδο ψαλίδι και στο 20λεπτο μου είπαν είναι αντέξει θα κλείσουμε! Είχαμε μια πορεία με σκαμπανεσβάσματα, ακολούθως ξανά στον Ολυμπιακό και πίσω στον Εθνικό Άσσιας. Αυτό που με στεναχώρησε είναι πως σταμάτησα νωρίς, χωρίς να έχω τραυματισμούς. Ήθελα όμως να γίνω προπονητής και στα 32 μου ξεκίνησα βοηθός προπονητή στον Εθνικό Άσσιας. Στο πρώτο τρίμηνο ήρθε η μεγάλη ευκαιρία, ο Νίκος Ανδρονίκου μου έκανε πρόταση και τον ευχαριστώ να πάω στη Νέα Σαλαμίνα».

Για το αν μετάνιωσε που σταμάτησε στα 32:

«Νομίζω ένας ποδοσφαιριστής μέχρι τα 35 μπορεί να αγωνίζεται άνετα. Με τραβούσε όμως να γίνω προπονητής. Βιάστηκα».

Για τα λεφτά που έπαιρνε ως ποδοσφαιριστής:

«Εκείνο τον καιρό δεν ήταν το πρώτο μέλημα το οικονομικό. Παίρναμε καλά λεφτά αλλά όλοι τρελαινόμασταν να έρθει η ώρα της προπόνησης, να έρθει το παιχνίδι, να πάμε έξω να περάσουμε καλά με τους συμπαίκτες μας».

Για τη παρουσία του στη Νέα Σαλαμίνα:

«Είχα σπουδάσει Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές και έλεγα πως δεν γίνεται να μην μπει η τεχνολογία στο ποδόσφαιρο. Στη Νέα Σαλαμίνα είχα πει στον Ανδρονίκου πως θέλω ένα βίντεο ανάλυση για τους παίκτες. Χρειάζεται επιμόρφωσε και τεχνολογία».

Για το πως έγινε από σέντερ φορ, δεξί μπακ:

«Είχαν φέρει τον Χόνι στον Ολυμπιακό, ένα θηρίο 2 μέτρα και έγινα δεξί μπακ. Η πραγματικότητα ήμουν και λίγο ατίθασος ποδοσφαιριστής και μου στοίχισε. Με τα προσόντα που είχα αδίκησα τον εαυτό μου ως ποδοσφαιριστής. Αντιδρούσα εύκολα. Θυμάμαι μια φορά που τραυματίστηκε ο Χόνι, κάναμε τέσσερα σερί παιχνίδια και σκόραρα σε όλα. Ήταν ο Τάκης Αντωνίου προπονητής. Όταν τελείωσαν τα παιχνίδια και επέστρεψε ο Χόνι, βλέπω την ενδεκάδα και έβαλαν τον Χόνι. Έφυγα από τα αποδυτήρια. Έπιασα την βαλίτσα μου και έφυγα, ήταν μια σιωπηλή, λανθασμένη αντίδραση».

Για τον Κώστα Μαλέκκο:

«Νιώθω ότι η φουρνιά που υπήρχε το καιρό του Μαλέκκου δεν θα ξαναβγεί. Χρόνο με το χρόνο, η ποιότητα αν την συγκρίνω με εκείνη την εποχή, δεν υπάρχει καμία σχέση,. Αυτό είναι λυπηρό και έχει αντίκτυπο στις Εθνικές ομάδες. Το τι φταίει είναι πως ποτέ δεν έγινε η επένδυση στις ακαδημίες».

Για την καριέρα του:

«Νιώθω ότι είχα γεμάτη ποδοσφαιρική καριέρα. Έπαιζα συνεχώς. Σίγουρα όλοι οι ποδοσφαιριστές ονειρεύονται να παίξουν σε μεγάλες ομάδες».

Για το αν έφθασε κοντά στο ΑΠΟΕΛ:

«Είχα κάνει μια παρουσία κοντά στις τρεις εβδομάδες στο ΑΠΟΕΛ αλλά τελικά δεν καταλήξαμε σε συμφωνία».

Για το αν υπήρχε προπονητής που βρήκε το κουμπί του:

«Φοβόμουν τον Καρούλια. Δεν μπορούσες να του πει τίποτα. Με συμπάθησε αρκετά όμως ποδοσφαιρικά».

Για το αν νιώθει ότι αδικήθηκε ως ποδοσφαιριστής:

«Ποδοσφαιρικά ότι έδωσα πήρα. Τα βλέπεις μετά. Αδίκησα τον εαυτό μου».

Για τον αγνοούμενο του πατέρα:

«Είχα την ατυχία να μεγαλώσω χωρίς πατέρα. Τώρα που είμαι μπαμπάς και βλέπω τα παιδιά μου, αυτό που τους προσφέρω, μου έλειψε. Είχα μια μητέρα η οποία να μας έχει μεγαλώσει όλους, η ηρωίδα μας. Έτυχε να πάνε στην Άσσια, τους πήρανε και εκεί είχαν χαθεί τα ίχνη τους. Είχαν βρεθεί σε μια περιοχή προ τετραετίας κάποια οστά από αυτά που ξεκίνησαν να κάνουν τις ανασκαφές. Θυμάμαι πως ήμασταν στην Γεωργία στο Ευρωπαϊκό το U-19, είχαμε επιστρέψει και παρόλο που ένιωθα πικρία για το αποτέλεσμα που είχαμε, άκουσα τα πιο ευχάριστα νέα, γιατί είχαν βρεθεί τα οστά του πατέρα μου. Ήταν ένα μαρτύριο πέραν των 35 χρόνων που ήταν πολύ μεγάλο. Έχω και ένα παράπονο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως για 40 χρόνια δεν ήξεραν που είναι οι αγνοούμενοι και μέσα σε 1μιση χρόνο τους βρήκαν. Φανταστείτε 1619 αγνοούμενοι και φανταστείτε πόσες οικογένειες περίμεναν και περιμένουν ακόμη. Πήγα σε πολλές εκδηλώσεις, μπορεί οι αγνοούμενοι να είχαν ξεπεράσει τα 100 χρόνια ηλικιακά και τα παιδιά τους, οι συγγενείς τους, τους περίμεναν να επιστρέψουν. Ήταν μεγάλο το μαρτύριο. Όταν είχαμε πάει στο Ινστιστούτο μας είχαν πει ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι, είχαν όλοι το ίδιο τραύμα. Ήταν καθαρό που τους είχαν εκτελέσει. Τους δολοφόνησαν όλους, είτε την ίδια μέρα, είτε αργότερα».

Για την προπονητική του καριέρα:

«Ξεκίνησα από τον Εθνικό Άσσιας, μετά βοηθός στη Νέα Σαλαμίνα, μετά πήγα στο Παραλίμνι με τον Ν. Ανδρονίκου. Θυμάμαι κάτι χαρακτηριστικό με τον Δημήτρη Χριστοφή. Ήταν νεαρός ήρθε στην προπόνηση κατασκωτομένος, κουρασμένος. Του λέει ο Ανδρονίκου, που ήσουν; Ο άνθρωπος ήταν έξω στα χωράφια. «Μα γιε μου δεν θα κάναμε προπόνηση; Μας πρέπει να βοηθήσουμε την οικογένεια, του είπε ο Δημήτρης. Από τις πλείστες ομάδες, νιώθω ότι το Παραλίμνι είναι από τις λίγες ομάδες που σου παρείχαν τα πάντα. Μετά με τον Σάββα Κωνσταντίνου στην Πάφο, στην ΑΕΚ, μετά ακολούθησε μια μικρή πορεία στην Ομόνοια. Έψαχναν για επαγγελματία στην β΄ ομάδα. Ήταν ο κύριος Λεμονής τότε. Κάτι όμως που κράτησε για λίγους μήνες. Εκείνο το χρονικό σημείο ξόδεψε απίστευτα λεφτά η Ομόνοια. Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήρθαν από τα πρεμιέρα. Ήθελαν επαγγελματία σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Με στεναχώρια το λέω ότι οι συνθήκες που υπήρχαν ήταν μόνο για την πρώτη ομάδα. Ακολούθησε η πρόταση από τον Ολυμπιακό για την β΄ ομάδα και μετά η πρόταση για τους U-15 στις Εθνικές ομάδες και μετά ξεκίνησε μια πολύ καλή πορεία σε όλες τις Εθνικές και ενδιάμεσα ως πρώτος προπονητής στον Ολυμπιακό το 2013. Ήταν τότε που είχε φύγει ο Νίκκι Παπαβασιλείου. Στους 7 μήνες που ήμουν εκεί έζησε πολλές χαρές και πολλές λύπες. Οι συνθήκες δεν ήταν αυτές που περίμενες, ήταν δύσκολα τα πράγματα».

Για την περιβόητη αναμέτρηση Ανόρθωση – Ολυμπιακός:

«Βίωσα ένα πολύ άσχημο βράδυ. Σε ένα γεμάτο «Αντώνης Παπαδόπουλος» με την Ανόρθωση να είναι φαβορί. Ήταν χαμένο από χέρι το παιχνίδι. Ήταν ο Ρόνι Λέβι προπονητής. Κέρδιζε 2-0 η Ανόρθωση εύκολα, μειώσαμε με τον Μονακέλο και στο πρώτο 15λεπτο της επανάληψης γυρίσαμε το παιχνίδι. Ακολούθησαν τρεις κλασσικές ευκαιρίες να κάνουμε το 2-4 και νιώθω πως εκεί θα τελείωσε το παιχνίδι. Στιγματίστηκα τότε γιατί έβγαλα τον Μονακέλο. Είχε τραυματιστεί ο άνθρωπος. Δεν μπορούσε να συνεχίσει μου τοι είχε πει. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσοι με ρωτάνε για αυτό το παιχνίδι Μετά χάσαμε εύκολα, μετά τα όσα έγιναν… Θα έλεγα πως ίσως να έκανα λάθος που δεν έδωσα παραίτηση τότε. Κάποιοι δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν σε αυτά που ήθελε ο προπονητής».