SHARE

Πρέπει να αγωνίζεται ο Κύπριος ποδοσφαιριστής για να είναι σε θέση να βοηθά σωστά και αποτελεσματικά την Εθνική ομάδα. Σωστή η άποψη που εκφράστηκε από πολλούς μετά τον αγώνα Βέλγιο-Κύπρος.
Δεν είναι όμως κανόνας αυτή η άποψη. Τι εννοώ; Δεν μπορεί κανένας Κύπριος ποδοσφαιριστής να αγωνίζεται στην ομάδα του επειδή είναι Κύπριος.  Η λογική λέει ότι αγωνίζεται κάποιος, επειδή το αξίζει. Επειδή κρίνεται καλύτερος από τον συμπαίκτη του.
Δεν μπορεί με λίγα λόγια να γίνεται χάρη στον Κύπριο. Και με αφορμή αυτή την άποψη, φέρνω ξανά στο μυαλό μου μία παλαιότερη γραπτή μου θέση. Όταν είχα σημειώσει το κεφάλαιο νοοτροπία των Κύπριων διεθνών. Τότε διαχώρισα το εξής.
Την απόδοση και νοοτροπία γενικά των ποδοσφαιριστών μας, όταν αγωνίζονται στις ομάδες τους σε σύγκριση με εκείνη που δείχνουν όταν αγωνίζονται για την Εθνική μας.
Εδώ έχω κάθετη άποψη. Ότι δηλαδή δεν «ματώνουν» για τη φανέλα με το εθνόσημο στον ίδιο βαθμό με την ομάδα τους. Δεν λέω πως δεν αγαπάνε την Εθνική αλλά το δείγμα γραφής μου επιτρέπει να πιστεύω πως σε πολλές περιπτώσεις κάνουν διαχωρισμό των δύο ιδιοτήτων τους.
Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν γράφω το σημερινό άρθρο επειδή περίμενα κάτι το διαφορετικό με το Βέλγιο. Το γράφω όμως λόγω του ότι προέκυψε η ίδια δικαιολογία που για μένα δεν έχει καμία δόση αλήθειας.
Αν μάλιστα πάρουμε τις 11άδες που συνήθως επιλέγουν οι ομοσπονδιακοί προπονητές, περίπου ένα ποσοστό 90% στελεχώνεται από διεθνείς οι οποίοι είναι βασικοί στις ομάδες τους.
Άρα λοιπόν, ας ψάξουμε να βρούμε αλλού το λάθος και το πρόβλημα για το σκηνικό με την Εθνική. Είσαι καλός Κύπριος σημαίνει ανταγωνίζεσαι και ξεπερνάς τον ξένο. Δεν είσαι καλύτερος του, δεν αγωνίζεσαι. Και θυμίζω ακόμα μία ξεκάθαρη γραπτή μου άποψη. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες των ομάδων μας στην Ευρώπη, προέκυψαν χάρις στην παρουσία σπουδαίων ξένων και καλών Κύπριων…

Μιχάλης Παπαγεωργίου