01/10/2018 16:55 1301 Views

Τα «χτυπήματα» είναι απανωτά για τους φίλους του ΑΠΟΕΛ που βλέπουν τους στόχους έναν, έναν να κάνουν φτερά και τον προβληματισμό να αυξάνεται όλο και περισσότερο.
Εκεί που η ομάδα είχε μια ευκαιρία προκειμένου να αρχίσει να αντιστρέφει το κλίμα την πέταξε και αυτή και πλέον οι αισιόδοξοι ότι μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο είναι ελάχιστοι. Στην πλειοψηφία του ο κόσμος δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει κάτι και στη… μέγγενη της κριτικής έχουν μπει για τα καλά όλοι όσοι αποτελούν το οικοδόμημα αυτής της ομάδας, προπονητές, ποδοσφαιριστές και διοίκηση, αντίδραση-κριτική απολύτως δικαιολογημένη. Βέβαια κάνοντας μια σφυγμομέτρηση του κόσμου, το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης πέφτει στην διοίκηση την οποία θεωρούν υπεύθυνη για το… κατάντημα όπως το χαρακτηρίζουν.
Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο προχθεσινό παιχνίδι το οποίο συνδέουμε όλα όσα προαναφέραμε. Δεν νοείται μια ομάδα η οποία την τελευταία 10ετία κατέκτησε τα πάντα σε Κύπρο και Ευρώπη, επιτυχίες που τις έδωσαν την άνεση να χτίσει σε γερές βάσεις και να πετύχει άλλα τόσα, να περιμένει να δει κάτι καλό από ένα 20χρονο παιδί που πρώτη φορά άφησε την κάτω του μετρίου ποδοσφαιρικά Ιορδανία για να παίξει ποδόσφαιρο… εν ονόματι Τάμαρι και από έναν 35χρονο που οδεύει στα 36, με επίπεδο ετοιμότητας το μισό από τους υπόλοιπους και προερχόμενο από τραυματισμούς που ακούει στο όνομα Στάθης Αλωνεύτης.
Το ότι θα έμενε το ΑΠΟΕΛ εκτός ομίλων για μια χρονιά και ότι κάποτε θα χάσει και το πρωτάθλημα (δεν λέμε ότι είναι δεδομένο ότι θα το χάσει φέτος) θα έρχονταν κάποια στιγμή, αλλά η μετάβαση ήταν απότομη… γιατί δεν πήγε η ομάδα από το καλύτερο, στο καλό, μετά στο μέτριο και ακολούθως στο κακό. Από την μια μέρα στην άλλη βγαίνει η αντίθετη εικόνα και θα είναι έκπληξη μεγατόνων αν καταφέρει και πάλι η διοίκηση να το γυρίσει το πράγμα. Γιατί όταν το γύρισε ξανά (όχι μόνο μια φορά) η ομάδα από κορυφαία ήταν καλή ή μέτρια, δεν είχε αυτή την εικόνα διάλυσης.

Χρίστος Χρίστου



ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ