19/04/2021 23:31 117 Views

Ο Νίκολα Γιόκιτς συνεχίζει το ξέφρενο γλέντι στα παρκέ του Ατλαντικού
και αναγκάζει τους πάντες να υποκλιθούν στο απύθμενο ταλέντο του.

Τα λόγια περισσεύουν και πολλές φορές είναι αχρείαστα, όταν πρόκειται
να περιγράψεις ένα φαινόμενο που όμοιο του – τολμώ να πω – δεν έχουμε
αντικρίσει στα χρονικά. Περί φαινομένου μιλάμε, ο άνθρωπος είναι εκτός
πραγματικότητας και η αντίληψη του γύρω από το άθλημα αρκεί, ώστε να
μοιράσει και σε εμάς από λίγο… μπας και καταλάβουμε πως σκέφτεται και
τι βλέπει. Η διορατικότητά του αξίζει να εξεταστεί ως αντικείμενο
μελέτης, οι πάσες που δίνει συστημένες στα χέρια των συμπαικτών του
παραμένουν άλυτο μυστήριο, μα πως τις περνάει από τόσα κορμιά;

Αμ, δε το άλλο, μακάρι να ήταν μόνο ένα: η πληρότητα που εκφράζει μέσω
της αγωνιστικής του παρουσίας δεν ενθυμούμε να έχει προηγούμενο και
απορώ πως θα έχει μέλλον. Αισθάνομαι ότι τυγχάνει να παρακολουθώ ό,τι
καλύτερο μπορεί να μου προσφέρει το μπάσκετ και η συζήτηση
περιστρέφεται γύρω από έναν Center, έτσι;

Βέβαια, το μπάσκετ εξελίσσεται σιγά-σιγά σε νέα μονοπάτια και
καταστάσεις, το λεγόμενο «positionless basket» που επιβάλλει τις
διαθέσεις του και απλώνεται μεθοδικά σε κάθε προπονητικό μπλοκάκι…
πιθανότατα εκτός του αμετάκλητου από τις βασικές αρχές του αθλήματος,
Γκρεγκ Πόποβιτς.

Για να εξηγήσουμε περίπου τι ακριβώς εκπροσωπεύει αυτή η φιλοσοφία
χωρίς να χαθούμε σε παρακλάδια και λεπτομέρειες, ουσιαστικά
σηματοδοτεί μία νέα αρχή. Καταργεί τις θέσεις αυστηρά στο παρκέ και
τις όποιες «σταθερές» περιμένεις από την εκάστοτε θέση. Επί της ουσίας
αναζητάει την πληρότητα και απαιτεί από τον ψηλό – παραδείγματος χάριν
– να μπορεί να δημιουργήσει προς όφελος της ομάδας και όχι απαραίτητα
να προσφέρει μόνο στο πατροπαράδοτο κομμάτι, δηλαδή καλάθια στο
ζωγραφιστό, στα ριμπάουντ αλλά και να επεκτείνει το αγωνιστικό του
παιχνίδι και στην περιφέρεια, να έχει την ικανότητα να χειρίζεται τη
μπάλα αξιοπρεπώς και να παίρνει πρωτοβουλίες με λίγες πιθανότητες
λάθους

Προηγουμένως, στο τραπέζι της κουβέντας τοποθέτησα το όνομα του πέντε
φορές πρωταθλητή κόσμου με τους Σαν Αντόνιο Σπερς, και όχι τυχαία. Ο
Αμερικανός προπονητής με Σέρβικες ρίζες αναγνωρίζεται ως ένας εκ των
σπουδαιότερων προπονητών που γνώρισε το άθλημα… η νοοτροπία που
εγκαθίδρυσε στο Σαν Αντόνιο αποτελεί παράδειγμα που δύσκολα έως
ακατόρθωτα επιδέχεται μιμήσεις. Ένας προπονητής που απέδειξε
αμετάκλητα ότι η νίκη επιτυγχάνεται μέσω της συλλογικής προσπάθειας,
στη βάση του αλτρουισμού και της εμπιστοσύνης στον διπλανό σου. Αν
αφήσουμε πέρα το εισαγωγικό σημείωμα (όπως θα το ονόμαζα), πολλάκις
έχει δηλώσει απέχθεια για την τροπή που έχει πάρει το μπάσκετ τα
τελευταία χρόνια, ανά καιρούς έχει απασχολήσει την κοινή γνώμη με τις
ενδιαφέρουσες απόψεις του, όμως από ότι εύλογα καταλαβαίνουμε… ο
Νίκολα Γιόκιτς είναι μία εκ των συμπαθειών του στη Λίγκα και η χαρά
του δεν κρύβεται.

«Ο Γιόκιτς μπορεί να είναι ο καλύτερος δημιουργός στο NBA, σίγουρα ο
καλύτερος ψηλός στο κομμάτι αυτό και είναι ανώτερος από ορισμένους που
αγωνίζονται στα φτερά. Μοιράζει (πάσες) σε όλους. Είναι
καταπληκτικός».

Το Ντένβερ σουλατσάρει στις πρώτες θέσεις της Δύσης, υπενθυμίζοντας
προς κάθε κατεύθυνση ότι η επιτυχία δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων
παροδική ή περιστατική. Δικαίως βρίσκονται στις λίστες των φαβορί για
την διεκδίκηση του τίτλου ή τουλάχιστον ήταν προ λίγου…

Δυστυχώς, τα χειρότερα σενάρια επιβεβαιώθηκαν σχετικά με τον
τραυματισμό του Τζαμάλ Μάρεϊ στην αναμέτρηση με τους Γουόριος.
Διαγνώστηκε με ρήξη χιαστού στο αριστερό γόνατο και τίθεται εκτός για
όλη τη σεζόν όσο και το Προολυμπιακό τουρνουά με την Εθνική ομάδα του
Καναδά. Μέγιστη ατυχία για το σύνολο του Μάικ Μαλόουν, ο οποίος
στήριζε πολλά στο εκρηκτικό δίδυμο Γιόκιτς-Μάρεϊ, πλέον καλείται να
αναδιαμορφώσει εξ ολοκλήρου τα πλάνα του και να επικαλεστεί νέους
τρόπους, με σκοπό η καλοδουλεμένη μηχανή των Νάγκετς να παραμείνει στα
επίπεδα που μας είχαν συνηθίσει τις περασμένες χρονιές και ενδεχομένως
κακομάθει.

Ωραία ιστορία να ξετρυπώσει από το πουθενά ο Καμπάτσο και να σαρώσει
το κάθε τι στο διάβα του…

Παράλληλα, στη Λίγκα εξελίσσεται μία ακόμη υπέροχη ιστορία, ιδιαίτερα
για εκείνους που αναπολούν το NBA παλαιότερων δεκαετιών: χρόνια
αμέτρητα πέρασαν από τότε που η κούρσα των υποψηφίων για τη διάκριση
του πολυτιμότερου παίκτη απαρτίζεται από δύο Center, αναφερόμενος
φυσικά στον Γιόκιτς και στον αστέρα της Φιλαδέλφεια, Εμπίντ. Μάλιστα,
ειδικοί πιστεύουν πως οι δυο τους θα κονταροχτυπηθούν στα ίσα για το
βραβείο, με την προϋπόθεση να μείνουν υγιείς καθ΄ όλη τη διάρκεια της
χρονιάς.

Παράλογο, αν αναλογιστούμε το βεβαρημένο ιστορικό του Τζοέλ Εμπίντ
(ακόμα και φέτος), όμως η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία!

Η αλήθεια είναι ότι η αφεντιά μου είναι «τσακωμένη» καιρό με τα
νούμερα, προτιμώ να παρακολουθώ τις κινήσεις των αθλητών, την
συμπεριφορά τους και εν πάση περιπτώσει αφήνομαι στην ροή της
αναμέτρησης και να με παρασέρνει συχνά-πυκνά η ένταση που σε διαπερνά
σε κάθε περίτεχνη ενέργεια. Τα έχουμε «σπάσει» με την στατιστική,
μολονότι σταδιακά παίρνει τα κλειδιά της απεικόνισης μίας αναμέτρησης
υπό το πρίσμα της ανάλυσης και είναι το πρώτο όπλο για την επισήμανση
των λαθών από το τεχνικό επιτελείο στα κορυφαία πρωταθλήματα
παγκοσμίως.

Ο «απόγονος» του Άρβιντας Σαμπόνις, λόγω του πανομοιότυπου τρόπου
παιχνιδιού μεν αλλά ταυτόχρονα προσαρμοσμένος στις νέες συνθήκες του
αθλήματος δε, παρουσιάζει μέσους όρους που τρομάζουν: 26.2 πόντοι, 8.8
ασίστ και 10.9 ριμπάουντ… αθεόφοβος!

Μήπως μετανιώνει ο Τσάβι Πασκουάλ που τον απέρριψε σε δοκιμαστικά,
όντας προπονητής της Μπαρτσελόνα;

Όλα στη ζωή έχουν κάποια εξήγηση… ακόμα και αν δεν την διακρίνουμε!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΛΟΒΟΣ






ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ